EL REGALO

Cuando Amelia se despertó ese día, tenía los ojos vendados y una ilusión tan grande como ella misma.
Amelia se esperaba muchos regalos debajo del árbol, pero, cuando miro debajo del árbol, no había de nada.Entonces dijo:
-Qué raro, yo me esperaba muchoa regalos debajo del árbol.-Se entristeció.
Pero cuando abrio la ventana del salón vio que volando por el cielo, estában todos los regalos y se quedó alucinada, es decir, sin palabras. Miró hacia atrás y vio a su madre diciendo:
-Amelia,¿Qué te pasa?-Le preguntó su madre.
-Pues que lo sregalos no sé estan volando por el cielo y no sé por que!
-Sí, bueno, esto sí que es raro- Y se fue la madre.
Pasaron las horas y Amelia seguía disgustada, pero más tarde se dio cuenta de que los regalos no eran tan importantes escepto uno quue volvió, que fue el que más le gustába y derrepénte se fue a la cocina y cuando volcio vio todos los regalos y sobretodo el que mas le importaba y los abro t6odos muy feliz.

ETXE MISTERIOTSUA

Esan zidaten etxe hartara joateko. Bina iritsi nintzenean, ezin nuen  sinetzi ikusten nuena:milaka liburuak ateratzen ari ziren lehio batetik. Zer ote?
Beldurra ematen zidan etxe hartara sartzea zeren milaka liburu lehiotik ateratzen ziren. Baina deitu nuen nire lagunei, berahiek etortzeko esan zidaten eta. beraiekin hitzegiten geratu nintzen:
-Kaixo lagunak, ez dakit zergatik, baina etxe honetan lehiotik milaka liburu ateratzen dira-esan nuen.
Milaka liburu lehiotik?Ze arraru baina hal dezu sartu, mesedez.Ze dagoen etxe barruan jakiteko da.
-Bale, bakarrik momentu bat.
Sartu nintzen eta ez zegoen ezer, bakarrik, etxe polit bat eta oso etxe ordenatua eta garbia zen. Eta geroxeago eskailera batzuk igo nuen. Igo eta gero, bi gela batzuk zeuden.Nik, berriz, nire lagunei ndeitu nuen:
-Kaixo berriz, eskaileretatik igo naiz eta bi gela daude, non sartu behar  anaiz?
-Ba, ez dakigu, zu sartu gela batean eta or aurkituko duzu zerbait.
-bueno,bale.
Sartu nintzen gela batean milaka eta milakia liburu zeuden. Eta beste gelatik nire lagunak atera ziren eta:
-Ja, ja, ja, ze broma ona egin dizugun eeeeeeee!
Nire lagunak ziren, beti bezala.
-Bale, bale gaur broma ona egin didazue! Ja, ja, ja.

BOLATXO ETXETXOA

Txikia nintzela,gurasoek lagundu zidaten etxetxo hau egiten.Orain berrogeita hamar urte ditut eta,noski,oso gutxitan erabiltzen dut,baina gaur,bai,gaur erabilibeharra izan dut.Gaur bolatxo zoragarri eta lagungarri honetan ezkutatu naiz.

Nire semearekin eskutaketara jolastu naiz eta orduan,bolatxo horretan ezkutatu naiz,orrela,ez du jakingo non ezkutatu naizen.Hamabost minutu pasa dira eta ez da konturatu non nagoen,horregatik hemen ezkutatuta nagoela esango diot.Esan diot eta berak galdetu egin dit:
-Nola jakin duzu bola hori hor dagoela?
Eta erantzun diot:
-Nik nire aitarekin eta nire amarekin egin dut hau da,zure aitona eta amonarekin.
-Zein ongi egin zenuten.
-Bai,baina orain jatera goaz,goazen!
-Bale ,baina bihar berriz jolastuko gara eta hor ezkutatuko naiz.

                                    Sandra

EGUNEROKO MAITEA

Hasteko, azteazkenean, jaia izan zelako, Frantziara joan nintzen.Denda batean, gauza asko zeuden.Ostiralean izango zen nere aizparen urtebetetzea, hor opariak erosi genun.

Gero, Frantzian, Lidel-era joan ginen.Eta erostera joan genuenean, frantzesez hitz egiten zuten.Eta nik ez nintzen ezertaz ezertaz enteratzen.Baina amak bai, zeren, frantzesez piskat badaki.

Nik agobiatzen ari nintzen zeren, nik ez nekien frantzesez hitz egiten eta gainera jende asko zegoen eta, gainera, ez zuten txanda errespetatzen.Baina ongi pasa nuen.

hau izan da nire eguneroko maitea.

AURKEZPENA

Kaixo, Sandra naiz eta hauxe da nire bloga.

Joan den astenan txango bat egin genuen eta argazki hau

bidean atera genuen. Beno, guk ez, Jesusek baizik.

Oso bide luze eta neketsua izan zen, baina oso polita ere bai.

Espero dut blog hau zuen gustukoa izatea eta nik bisitaldi asko izatea.